Barbara Sadowska Fundacja Barka

Światowy Szczyt Ekonomiczny w Davos 2004 (World Economic Forum) z udziałem przedstawicieli NGOs 

           Światowy Szczyt Ekonomiczny w Davos w Alpach szwajcarskich, organizowany od 30 lat przez Klausa Schwaba, gromadzi co roku  ok. 2000 osób, biznesmenów, polityków, przedstawicieli międzynarodowych korporacji, premierów i prezydentów państw.  Idea organizowania Szczytu wyrosła z przekonania twórców, że istnieje potrzeba utworzenia międzynarodowego forum, w czasie którego dyskutowane są najistotniejsze problemy świata, wypracowywane są standardy dialogu,  pokojowego rozwiązywania konfliktów międzynarodowych, budowania wspólnej odpowiedzialności społecznej, a także współpracy i budowania programów międzynarodowych i międzysektorowych na rzecz redukcji rosnących podziałów w świecie spowodowanych  brakiem dostępu do edukacji, pracy, ochrony zdrowia, czy brakiem dostępu do wody pitnej i elektryczności.  

Od 3 ch lat do Davos zapraszani są też przedstawiciele organizacji pozarządowych wybierani z poszczególnych krajów przez Fundację Hilde i Klausa Schwaba na rzecz Społecznej Przedsiębiorczości ( Schwab Foundation for Social Entrepreneurship). Założyciele Fundacji uznali, że do grupy dotychczas zapraszanych do Davos osób należy dołączyć tzw. przedsiębiorców społecznych, którzy dzięki pasji i zaangażowaniu,  realizują nowatorskie programy na rzecz rozwoju zaniedbanych grup i obszarów w świecie w ramach obywatelskich inicjatyw. 

W zarządzie Fundacji Schwaba zasiadają m.in. Paolo Coelho, pisarz brazylijski ( autor znanych u nas książek:„Alchemik”czy ” Pielgrzym”, piosenkarz Quincy Jones,  założyciel Fundacji swojego imienia działającej na rzecz pomocy dzieciom chorym na AIDS, prof. ekonomii  Muhammad Yunus z Bangladeszu, założyciel jednego z największych na świecie banków mikropożyczek dla najuboższych, a także Sadako Ogata, Japonka działająca w ONZ.

Co roku Zarząd Fundacji H.i K. Schwaba  zaprasza osoby i instytucje z poszczególnych krajów do nominowania kolejnych kandydatów (m.in. w Polsce nominują: Stowarzyszenie Innowatorów Społecznych ASHOKA, a także wybrani wcześniej przedsiębiorcy społeczni tj. Jacek Strzemeczny, Barbara i Tomasz Sadowscy). Następnie  kandydaci i ich programy „badani” są  wg ustalonych kryteriów przez ekspertów w czasie kilkudniowych wizyt. Na tej podstawie Zarząd Fundacji H. K. Schwaba dokonuje wyboru i nadaje tytuł PRZEDSIĘBIORCY SPOŁECZNEGO.  Tytuł ten uprawnia do trzykrotnego uczestnictwa w Szczycie Ekonomicznym w Davos oraz do trzykrotnego uczestnictwa w zlocie przedsiębiorców społecznych w Genewie. Grupa przedsiębiorców społecznych w Davos nie przekracza 100 osób z całego świata. Koszty ich uczestnictwa pokrywają organizatorzy.  

            Co to daje, że społecznicy znaleźli się wśród tych, którzy sprawują władzę, decydują o rozpoczęciu działań wojennych lub ich wstrzymaniu, podpisują kontrakty o oddłużeniu krajów najbiedniejszych lub nie, stanowią prawodawstwo, należą do grupy najbogatszych ludzi świata .

W tym roku od 20 –25 stycznia  w czasie pobytu w Davos (a był to drugi nasz pobyt) wyraźnie odczuliśmy, że jesteśmy w pewnym sensie  tam po to, by być dostarczycielem innych doświadczeń i innego punku widzenia rzeczywistości, często przykładem dobrych rozwiązań.   Prezentacja programów przedsiębiorców społecznych  w czasie sesji, dyskusji panelowych, spotkań z mediami, obok przedstawicieli biznesu i świata polityki stanowiła rodzaj  wzajemnego kształcenia i słuchania. Takie możliwości nie zdarzają się w warunkach codziennego działania np. rozmowy z szefami firm HP, Visa, Merrill Lynch, ALCAN ( kandyjska firma produkująca aluminium, która w Davos ogłosiła  konkurs na nagrodę

1 000 000 $ dla organizacji pozarządowej działającej na rzecz poprawy warunków życia i środowiska), czy chociażby z przedstawicielami polskiego biznesu (Kulczyk Holding, Stypulkowski - PZU, Sielicki – Computerland,  Kostrzewa- Metalplast,  Sikora- Bank Handlowy, Kamiński- Impexmetal, Rozlucki- Giełda Warszawska) . Trzeba powiedzieć, że polscy biznesmeni, z małymi wyjątkami,  nie są gotowi jeszcze do dialogu i współpracy z przedsiębiorcami społecznymi w przeciwieństwie do swoich międzynarodowych kolegów. Nie myślą jeszcze o inwestycjach społecznych, o budowaniu wspólnych programów i o wspólnej odpowiedzialności za losy najsłabszych.  

Mieliśmy okazję spotkać też polskiego Prezydenta z małżonką, którzy wraz z polskimi biznesmenami stanowili dobrze komunikujący się zespół. Prezydent Kwaśniewski odbył debatę o przyszłości Europy z Przewodniczącym Parlamentu Europejskiego Patem Coxem, Premierem Słowacji i przedstawicielem Deutche Post. Prezydent odpowiadał na trudne pytania dotyczące Konstytucji Europejskiej, a także nieugiętego stanowiska Polski w sprawie liczby głosów w Parlamencie Europejskim. Mówił o istniejącej w Europie nieufności, o względach historycznych w relacjach między Polską  a innymi krajami, o potrzebie odbudowy  zaufania.  W czasie konferencji prasowej w Davos Prezydent Kwśniewski wraz z Prezesem Polsko- Amerykańskiej Fundacji Wolności Jerzym Koźmińskim  ogłosili, że w tym roku w Warszawie ( od 28-30 kwietnia) zostanie zorganizowany Europejski Szczyt Ekonomiczny. Będzie to szczególna okazja w związku z przyjęciem nowych państw do UE.  

Dla przedstawicieli NGOs jest też ważne zobaczenie swoich działań na tle innych inicjatyw międzynarodowych, ich  skali działania, programów realizowanych z udziałem wielu instytucji i partnerów. I mimo, że realizowane są one w innych szerokościach geograficznych, w innym kontekście społecznym, kulturowym i gospodarczym to wspólny mianownik tych działań jest jeden: odwaga, pomysłowość, pasja i determinacja. Przykłady można tu mnożyć: 100 000 domów zbudowanych dzięki zaangażowaniu małżeństwa Lindy i Millarda Fulerów z Ameryki. Ich organizacja Habitat for Humanity pokazuje, że NGO może stworzyć  miejsca do życia dla  1 mln ludzi najuboższych w 90 krajach świata ( w Polsce też) z zaangażowaniem  przyszłych mieszkańców  w procesy budowy.  Brazylijczyk, Rodrigo Baggio dociera do slumsów i do dzieci i młodzieży z ulicy z edukacją internetową (Committee for Democracy in Information Technology) obejmując siecią takich inicjatyw, oprócz Brazylii, kilka krajów Ameryki Południowej czy Bunker Roy, który założył Barefoot College tworząc fundusz stypendialny dla młodzieży z obszarów wiejskich Indii.    Niewątpliwie przykłady te są ogromnie inspirujące.

 Z Davos wracamy w przekonaniu, że istnieje potrzeba poszerzenia  skali działań, by wyraźniej odpowiedzieć na problemy i narastające potrzeby w świecie. W wielu kwestiach przedstawiciele NGOs muszą się uczyć zarządzania zespołami, tworzenia zintegrowanych programów i działań z wieloma partnerami.