Ministerstwo Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej

Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast

Program budownictwa mieszkań

dla osób wymagających pomocy socjalnej

(projekt)

Warszawa, lipiec 2003 r.

1.   Uwarunkowania prawne kwestii mieszkań dla osób wymagających pomocy socjalnej

1.1.       Ustawowe zobowiązania państwa

Problematykę prawa obywateli do mieszkania regulują cztery podstawowe akty prawne:

·        Zgodnie z art. 75 Konstytucji RP, „władze publiczne prowadzą politykę sprzyjającą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w szczególności przeciwdziałają bezdomności, wspierają rozwój budownictwa socjalnego oraz popierają działania obywateli zmierzające do uzyskania własnego mieszkania”. Ochronę praw lokatorów Konstytucja odsyła do ustawy.

·      Ustawa o samorządzie gminnym, w art. 7, ust. 1 stwierdza, iż „zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, w szczególności zadania własne obejmują sprawy (...) gminnego budownictwa mieszkaniowego”,

·        Ustawa o ochronie praw lokatorów, w art. 4 w ust. 1, określa, iż „tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy” zaś „gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach”

·        Ustawa o pomocy społecznej w art. 10, ust. 2. określa, iż do „zadań własnych z zakresu pomocy społecznej o charakterze obowiązkowym, realizowanych przez gminy, należy (...) udzielanie schronienia (...) osobom tego pozbawionym, w tym osobom bezdomnym”,

1.2.       Kwestie definicyjne mieszkań dla osób wymagających pomocy socjalnej

Nie istnieją prawne definicje noclegowni, domów dla bezdomnych i pensjonatów dla osób pozbawionych dachu nad głową z różnych przyczyn społecznych – wymienia je jedynie ustawa o pomocy społecznej[1]. Ustawa o pomocy społecznej wprowadza definicję mieszkania chronionego, co oznacza mieszkanie „przeznaczone dla osób mogących, przy odpowiednim wsparciu, samodzielnie żyć w środowisku, w szczególności dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz osób opuszczających placówki opiekuńczo-wychowawcze, resocjalizacyjne, zakłady dla nieletnich i rodziny zastępcze” Nie precyzuje się dalej w ustawie żadnych wymagań odnośnie tego typu lokalu.

Nie istnieje również precyzyjna definicja lokalu socjalnego. Zgodnie z ustawą o ochronie praw lokatorów, lokalem socjalnym jest lokal „nadający się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego najemcy nie może być mniejsza niż 5 m², a w wypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego 10 m², przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie”. Ustawa nie wymaga obligatoryjnie obniżonego standardu (nie wiadomo zresztą, co to dokładnie jest obniżony standard), zaś powierzchnia na mieszkańca ograniczona jest tylko od dołu (standard minimalny). W kategoriach prawnych, każdy nowy lokal mieszkalny budowany przez gminę, niezależnie od jego standardu, mógłby zostać zakwalifikowany przez nią jako lokal socjalny. Gdyby więc gminy miały uzyskać pomoc z budżetu, wskazane byłoby zdefiniowanie maksymalnego standardu wspieranego przez państwo lokalu socjalnego - najlepiej poprzez koszty i normy zasiedlenia, co pozwoliłoby nie zmieniać wymogów techniczno-budowlanych. Osobno istnieje pojęcie lokalu zamiennego[2].

W ramach rządowego projektu nowelizacji ustawy Kodeks postępowania cywilnego został zaproponowany przepis art. 1046, który warunkuje wykonanie eksmisji od zapewnienia tymczasowego pomieszczenia. Zapis ten bynajmniej nie wprowadza „pełnego zakazu eksmisji”, lecz reguluje jedynie sposób jej wykonywania.

Podkreślenia wymaga, że przepis ten odwołuje się do pojęcia pomieszczenia tymczasowego, które nie jest tożsame z lokalem, a tym samym lokalem socjalnym określonym przez ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. W trakcie prac sejmowych rozważa się zmiany polegające na dodaniu przepisów określających podstawowe warunki, jakim powinno odpowiadać tymczasowe pomieszczenie. Przewiduje się również, iż właściwi ministrowie określą w drodze rozporządzenia szczegółowy tryb postępowania w sprawach o opróżnienie lokalu oraz szczegółowych warunków technicznych, jakim powinno odpowiadać pomieszczenie tymczasowe.

1.3. Prawne możliwości  wsparcia budżetowego

Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów gminy mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na następujące zadania własne:

·        tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty;

·        zapewnianie na warunkach określonych w ustawie lokale socjalne i lokale zamienne;

·        zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach.

Gminy nie uzyskują obecnie pomocy z budżetu państwa na rozbudowę własnych zasobów mieszkaniowych. Budowa nowych zasobów gminy finansowana jest z budżetów gmin. Dyspozycja art. 4 ust. 4 jest sformułowana w sposób fakultatywny. Budżet nie korzystał dotąd z możliwości dotowania tego zadania własnego gminy. Brak jest również delegacji dla szczegółowego trybu i zasad przyznawania takich dotacji.

Jak należy sądzić możliwe jest dofinansowanie (po ewentualnym określeniu trybu i zasad) tylko do mieszkaniowego zasobu gminy. Nie jest jasne, czy lokale o charakterze czysto socjalnym (noclegownie, pensjonaty, mieszkania chronione) należą do tego zasobu.

Mieszkania chronione mogą być finansowane w ramach środków na specjalistyczne usługi opiekuńcze, zaś noclegownie w ramach resortowego programu „Bezdomność”.

Aby pośrednio korzystać z pomocy państwowej na nowe inwestycje gminy inicjowały powstawanie lub zakładały samodzielnie Towarzystwa Budownictwa Społecznego. Część gmin partycypując w kosztach budowy lokali w TBS-ach, uzyskuje możliwość kierowania niektórych swoich lokatorów do nowych zasobów TBS. Zwalniane w ten sposób mieszkania o niższym standardzie mogą przeznaczać dla gospodarstw domowych o niższych dochodach.

Nieco większe możliwości uzyskania środków przez gminy występują w przypadku remontów własnych zasobów mieszkaniowych. Wsparcie dla gmin na ten cel przewidują dwie ustawy:

·        ustawa o wspieraniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych,

·        ustawa o dopłatach do oprocentowania kredytów mieszkaniowych o stałej stopie procentowej (w trakcie wdrażania).

Na podstawie ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego gminy mogą ponadto zaciągać preferencyjne kredyty z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego na realizację komunalnej infrastruktury technicznej towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu.

2. Cele programu budownictwa mieszkań dla osób  wymagających pomocy socjalnej

Celami projektowanego programu budownictwa dla osób wymagających pomocy socjalnej będą:

·        wspieranie osób i rodzin, które znalazły się już w trudnej sytuacji braku miejsca zamieszkania oraz profilaktyka i zapobieganie sytuacjom bezdomności czasowej i trwałej, szczególnie wobec osób i rodzin najbardziej zagrożonych tym zjawiskiem,

·        zachęcenie gmin do stymulowania budownictwa dla osób wymagających pomocy socjalnej poprzez wspieranie finansowe ich działań.

Zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych społeczności lokalnych jest ustawowym obowiązkiem gmin. W pierwszej kolejności, ze względów społecznych obowiązek ten powinien być wypełniany w stosunku do osób ekonomicznie niesamodzielnych. Mieszkanie jest jednak dobrem bardzo drogim w stosunku do poziomu dochodów. Należy przy tym podkreślić, iż wydatki gminy w tytułu budowy mieszkań nie ograniczają się jedynie do nakładów inwestycyjnych na budowę domu. Pociągają bowiem dodatkowe wydatki budżetowe gmin po zasiedleniu – na pokrycie kosztów utrzymania opłaty za lokatorów całości lub części czynszu). Stąd konieczność skorelowania rozmiaru programu budowy mieszkań przeznaczonych dla celów socjalnych do rozmiaru niezbędnie koniecznego oraz uruchomienia innych, poza budżetem państwa, budżetami gmin środków na budowę, adaptację i eksploatację mieszkań.

Nie ulega wątpliwości, że:

·        wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 października 2002 r. (K 48/01) znoszącego ograniczenia w wysokości podwyżek czynszów w zasobach prywatnych.

oraz 

·        rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (druk 965), którego I czytanie odbyło się 8 stycznia br.

będą powodowały sytuację, która będzie powodować presję na zwiększanie liczby mieszkań socjalnych w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów.

Tymczasem mieszkania socjalne stanowią ok. 32,3 tys. (2,5% w komunalnych zasobów mieszkaniowych). W 2001 r. funkcjonowało również 3,8 tys. miejsc w noclegowniach (przyjęto 5,6 tys. osób) oraz 181 mieszkań chronionych.

Nie ulega zatem wątpliwości, że realizacja programu budownictwa mieszkań dla osób wymagających pomocy socjalnej powinna przebiegać w trzech kierunkach:

·        zapewnienia skutecznego wsparcia dla osób zagrożonych utratą mieszkania z przyczyn ekonomicznych,

·        zapewnienia mieszkań dla osób, które mają utrudniona możliwość w uzyskaniu prawa do mieszkania,

·        zapewnienie mieszkań na starcie - nawet o charakterze przejściowym - dla osób zagrożonych trwałą marginalizacją i wykluczeniem społecznym

Program ma charakter długookresowy, systemowy i musi być trwale wkomponowany w system społecznej gospodarki rynkowej. Jego rozwiązania powinny stworzyć system instytucji i mechanizmów zapewniających skuteczne i efektywne funkcjonowanie organizacji zaspokajania potrzeb mieszkaniowych określonej grupy osób.

Wprowadzenie takiego systemu wymaga rozwiązań ustawowych. Jego realne wdrożenie będzie zatem możliwe z początkiem roku 2004.

Do tego czasu program właściwy poprzedzony będzie programem pilotażowym w 2003 i 2004 roku.

3. Adresaci programu

W ramach programu, pomocy w uzyskaniu (zachowaniu) prawa do mieszkania, wsparcie otrzymają dwie grupy rodzin i osób:

2.1.1. Grupy i osoby dotknięte lub zagrożone trwałą marginalizacją i wykluczeniem społecznym, w tym:

·        osoby trwale bezdomne,

·        uchodźcy,

·        osoby opuszczające placówki opiekuńczo – wychowawcze (domy dziecka, młodzieżowe ośrodki wychowawcze, rodzinne domy dziecka, młodzieżowe ośrodki socjoterapii),

·        osoby opuszczające rodziny zastępcze,

·        osoby zagrożone przemocą w rodzinie i skutkami uzależnień w rodzinie.

Grupy te można szacować na ok. 45 - 55 tys. rodzin i osób. W dużej mierze grupy te są skoncentrowane w dużych aglomeracjach oraz obszarach zaniedbanych ekonomicznie.

2.1.2. Grupy i osoby zagrożone utratą mieszkania z przyczyn ekonomicznych oraz które mają utrudnioną możliwość otrzymania mieszkania w tym:

·        osoby i rodziny, które otrzymały wyrok eksmisyjny zaś ich dochód jest niższy od dochodu określonego w ustawie o pomocy społecznej

W okresie 1996 – 2001 nie wykonano ok. 46 tys. orzeczonych eksmisji. W 2001 r. W trakcie procesów eksmisyjnych było ok. 21 tys. osób. Po uwzględnieniu zasobów prywatnych – na podstawie danych komorników - wielkości te należałoby zwiększyć o ok. 30-40%. Należy zatem szacować potrzeby wyłącznie dla osób zagrożonych w tym zakresie na ok. minimum ok. 100 tys. rodzin i osób.  
 

4. Kierunki wsparcia realizowane w ramach programu 

Do osiągnięcia celów programu niezbędne są dwa rodzaje (kierunki) działań dostosowane do potrzeb poszczególnych grup.

·        Kierunek 1: Dla grup i osób dotkniętych lub zagrożonych trwałą marginalizacją i wykluczeniem społecznym potrzebne jest udostępnienie mieszkań na starcie - nawet o charakterze przejściowym.

·        Kierunek 2: Dla grup i osób zagrożonych utratą mieszkania z przyczyn ekonomicznych oraz które mają utrudniona możliwość otrzymania mieszkania konieczne jest zreformowanie systemu wsparcia dochodów oraz stworzenie możliwości otrzymania nowego mieszkania

Pierwsze kierunek działań będzie podzielony na dwa etapy:

·        etap pierwszy 2003 – 2004 r. realizowany poprzez doraźne działania prawne i finansowe,

·        etap drugi, po 2004 r. uzależniony od wyników programu pilotażowego realizowany poprzez kompleksowe zmiany legislacyjne, trwałe systemy finansowania.

 6. Program pilotażowy

6.1. Realizacja programu będzie poprzedzona w okresie 2003 – 2004 programem pilotażowym polegającym na udzielaniu pomocy finansowej gminom lub organizacjom pozarządowym na pokrycie części kosztów przedsięwzięć polegających na adaptacji (remont, modernizacja, przebudowa) budynku na budynek z pomieszczeniami mieszkalnymi z zasobów posiadanych przez gminy lub inne osoby prawne, celem ich przystosowania na cele socjalne (noclegownie, schroniska). Pomoc finansowa będzie polegać na:

·        bezpośrednim dofinansowaniu przedsięwzięcia w wysokości nie wyższej niż 35% kosztów przedsięwzięcia,

·        refundacji kosztów zatrudnienia przy realizacji przedsięwzięcia bezrobotnych w ramach robót publicznych.

Realizacja programu w etapie pilotażowym prowadzona byłaby w systemie bezpośredniego finansowania przedsięwzięcia i refundacji kosztów zatrudnienia bezrobotnych w ramach robót publicznych przy realizacji przedsięwzięcia. Finansowanie przeznaczane byłoby dla najlepszych projektów lokalnych, co jednocześnie uruchomiłoby w środowiskach lokalnych w związku z przyszłą ustawą o domach socjalnych działania programowe i promocyjne (konkurs ofert, konkurs na najlepszy projekt, innowacyjność itp.)

Wnioski będą rozpatrywane przez komisję międzyresortową powołaną w drodze rozporządzenia, której przewodniczyć będzie prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.

Przy przyznawaniu środków finansowych preferowane byłyby projekty partnerstwa, czyli w powiązaniu organizacyjnym i finansowym przedsięwzięcia, samorządu i organizacji pozarządowych.

Realizacja programu pilotażowego umożliwi dofinansowanie budowy i adaptacji ogółem 1300 mieszkań socjalnych, 80 domów mieszkalnych oraz aktywizację do 2 tysięcy bezrobotnych.

6.2. Program legislacyjny

Realizacja programu pilotażowego nie wymaga zmian ustawowych.

6.3. Formy finansowania

Źródłami finansowania będą środki budżetu państwa oraz Funduszu Pracy

Obsługę operacyjną programu pilotażowego prowadzić będzie BGK. Po akceptacji projektu i przyznaniu pomocy finansowej, uruchamiane będą dodatkowo środki z Funduszu Pracy (15 mln. zł.) jako uzupełnienie finansowania projektu. Pozostałe 15 mln zł można by przenieść ze środków,  których dysponentem jest Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w następujących pozycjach:

1)     refundacja premii gwarancyjnych od wkładów mieszkaniowych – 830 mln zł.

2)     wykup odsetek od kredytów mieszkaniowych – 325 mln zł.

3)     pozostała działalność – 104 mln zł.

Na możliwość przeniesienia powyższych środków wskazuje poziom ich wykorzystania w okresie styczeń – czerwiec br. (41,7% upływu czasu) wydatkowano 20% powyższych kwot.

W pkt. 1 wydatkowano 283 mln zł.

W pkt. 2 wydatkowano 74 mln zł.

W pkt. Wydatkowano 30 mln zł.

W związku z powyższym, Ministerstwo Finansów proponuje przeniesienie 15 mln zł. z wyżej wymienionych pozycji do rezerw celowych na dodatki mieszkaniowe, w tym wsparcie budownictwa socjalnego, co jednocześnie oznacza rozszerzenie tytułu rezerwy.

Program miałby charakter konkursowy – wnioski o udzielenie pomocy finansowej przez uprawnione podmioty podlegałyby ocenie przez komisję, której przewodniczyłby Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Zasady powoływania komisji oraz kryteria, jakimi będzie się ona kierować przy wyborze najlepszych wniosków, zostaną określone w odrębnym trybie.
 

7. Program docelowy

7.1. Kierunek 1: Skierowany do grup i osób dotkniętych lub zagrożonych trwałą marginalizacją i wykluczeniem społecznym potrzebne jest udostępnienie mieszkań nawet o charakterze przejściowym.

7.1.1. Program docelowy oparty będzie na ustawie o domach socjalnych, która określi następujące elementy:

·        definicję domów socjalnych podzielonych według kryteriów przyczyny i trwałości bezdomności (noclegownie, schroniska socjalne, pensjonaty socjalne, mieszkania chronione itp.)

·        standardy i normy budowlane domów socjalnych,

·        funkcjonowanie domów – czas pobytu, funkcje, odpowiedzialność gminy i organizacji pozarządowej,

·        zasady przyznawania miejsca w domach socjalnych oraz zobowiązań i odpłatności mieszkańców lub rzeczowego świadczenia usług (obok programu wychodzenia z bezdomności nowa forma kontraktu mieszkaniowego – w systemie pomocy społecznej z udziałem pracownika socjalnego),

·        zasady wsparcia gmin i organizacji pozarządowych w budowie nowych mieszkań oraz adaptacji budynków w formie dofinansowania kosztów przedsięwzięcia oraz kredytów. Zasada finansowania oparta jest wyłącznie o koszty inwestycyjne (budowa nowych i remonty) – bez kosztów bieżącego funkcjonowania. (oczywiście niezależnie funkcjonał będzie program „Bezdomność” dla ogólnokrajowych organizacji pozarządowych),

W szczególnie uzasadnionych przypadkach będzie istniała możliwość dofinansowania adaptacji pojedynczych lokali mieszkalnych.

7.1.2. Program legislacyjny

Realizacja programu oznacza przygotowanie i przyjęcie w 2003 r. ustawy o domach socjalnych, która weszłaby w życie od stycznia 2004 r.

7.1.3. Formy finansowania

Finansowanie programu docelowego powinno przebiegać poprzez granty i inne formy finansowania. Do realizacji finansowania (zbieranie i analiza wniosków o dotację, ranking ich jakości, wypłata transz dotacji w powiązaniu z kontrolą przebiegu procesu budowy, monitoring funkcjonowania programu) należy stworzyć Fundusz Domów Socjalnych umieszczony w BGK. Stworzenie takiego funduszu w BGK pozwala na wykorzystanie profesjonalnej kadry, oprzyrządowania miejsc pracy, szerokiej bazy danych o: gminach, deweloperach, wykonawcach, cenach realizacji oraz niezbędnych procedurach prawnych. Bankowa analiza szeroko pojętej racjonalności ekonomicznej projektów, zmniejsza przy tym ryzyko realizacji takich projektów budowy domów, dla których nie widać w przyszłości wiarygodnych źródeł finansowania.

Podstawowym warunkiem ubieganie się przez gminy i organizacje pozarządowe o dotację powinno być zaangażowanie środków własnych na poziomie określonym w ustawach.

Po stronie gminy lub organizacji pozarządowej leży obowiązek przedstawienia kosztorysu inwestycji, w szczególności zaś zabezpieczenie terenu w przypadku nowych inwestycji, terminów realizacji, przewidywanych inwestorów oraz wielkości zabezpieczonych przez gminę środków.

7.2. Kierunek 2: Skierowany do grup i osób zagrożonych utratą mieszkania z przyczyn ekonomicznych oraz które mają utrudnioną możliwość otrzymania mieszkania konieczne jest zreformowanie systemu wsparcia dochodów oraz stworzenie możliwości otrzymania nowego mieszkania

Trwałe miejsca zamieszkania dla osób wymagających pomocy w wywiązywaniu się ze świadczeń z tytułu eksploatacji mieszkań wymaga innego rozwiązania niż system domów socjalnych. Stanowi również niezbędne uzupełnienie systemu budowy domów socjalnych.

7.2.1. Reforma systemu wsparcia dochodów

Reforma i usprawnienie wspierania dochodów lokatorów w trudnej sytuacji ekonomicznej (np. utrata zatrudnienia) wymagać będą:

·        uporządkowania dotychczasowych kryteriów udzielania dodatków mieszkaniowych oraz zasad i trybu ich udzielania poprzez powiązanie ich z zasadami przyznawania środków finansowych przez pomoc społeczną

U podstaw tak sformułowanej zasady nie leżą jedynie względy społeczne. Sprawnie działający, a więc i skuteczny system funkcjonowania dodatków mieszkaniowych zmniejsza ryzyko inwestycji w nowe budownictwo mieszkaniowe. Obniża to ceny budowy (np. cenę kredytu), zwiększa szanse i możliwość samodzielnego utrzymania mieszkania, ogranicza liczebność osób wymagających pomocy w opłatach czynszowych.

Sprawnie funkcjonujący system dodatków mieszkaniowych jest warunkiem koniecznym – pozwoli, by specjalny program budowy mieszkań dla osób wymagających pomocy społecznej ograniczyć w dużej mierze do grup i osób dotkniętych lub zagrożonych trwałą marginalizacją i wykluczeniem społecznym. Duża cześć osób zagrożonych eksmisją z przyczyn ekonomicznych pozostanie dzięki temu w swoich dotychczasowych mieszkaniach.

7.2.2. Program stymulowania budowy nowych mieszkań lub wykorzystania istniejących poprzez kooperację gmin z deweloperami  – do tego celu zostaną wykorzystane istniejące Towarzystwa Budownictwa Społecznego i Spółdzielnie Mieszkaniowe a więc deweloperów korzystających z preferencyjnego kredytu inwestycyjnego (do 70% wartości przedsięwzięcia) i oferującego mieszkania na wynajem o regulowanych czynszach (do 4% wartości odtworzeniowej).

System udostępniania mieszkań opiera się na zasadzie umowy między TBS (spółdzielnią mieszkaniową)[3] a gminą, na mocy której deweloper udostępnia mieszkania wskazanym przez gminę lokatorom w zamian za przyrzeczenie pokrywania części lub całości opłat czynszowych (dodatek mieszkaniowy) oraz udział (ok. 30%) w nakładach inwestycyjnych na budowę tych mieszkań lub wkład lokatorski.

Gmina, która podpisze porozumienie z deweloperem będzie miała możliwość refundacji z budżetu państwa części wkładu własnego dla TBS i spółdzielni mieszkaniowych.

Działanie to umożliwia powstawanie trwałego zamieszkania niesamodzielnych ekonomicznie osób w normalnym środowisku (unikanie gett).

7.2.3. Program legislacyjny

·        Reforma systemu wsparcia dochodów (5.2.1.) będzie wymagała nowelizacji ustawy o dodatkach mieszkaniowych w 2003 r. tak, aby zmiany weszły od stycznia 2004 r.

Program kooperacji gmin z deweloperami i dopłat budżetowych (5.2.2) wymagać będzie:

·        nowelizacji art. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy – w zakresie określenia delegacji dla trybu i zasad przyznawania dotacji gminom na wkład do TBS i mieszkań lokatorskich w TBS

7.2.4 Formy finansowania

Źródłem finansowania kierunku 2 byłyby środki własne gmin oraz Krajowy Fundusz Mieszkaniowy od 2004 r. w wysokości określonej w odrębnej formie w budżecie państwa.